-----------------------------------------
डायरीच्या पानातून (दि. २ जून २०१५ )
-----------------------------------------
नेहमीसारखीच एकाकी रात्र हळूच उतरलीय. संधिप्रकाशाला मागे सारून आत्ता माझ्या समोर तिने सगळ्या शहराला आपल्या काळोख्या मिठीत घेतलंय. घरोघरी, रस्तोरस्ती, गल्लोगल्ली बल्ब, ट्यूबलाईट्स पेटायला लागलेत. प्रवासी पक्षांचे थवे आपल्या वाटेवर मार्गस्थ झालेले दिसतायत. निरव असा मंदसा वारा हळूच वाहतोय. वाऱ्याचा तो स्पर्श डोळे आणि कान यापलीकडे असलेल्या आपल्याच असण्याची जाणीव करून देतोय. लाटांच्या गाजांनी सगळा आसमंत निनादून टाकलाय. वर आकाशात चांदण्यांच्या गर्दीतून चंद्रबिंब डोकावातंय. दूर एक विमान हळूच खाली उतरतंय अगदी समुद्रपक्षी पाण्यावर उतरावेत तसं. आणि मी इथे समुद्रकिनारी या सगळ्यांचा आस्वाद घेत बसलोय मस्त.
मागे रस्त्यावर वाहनांची रेलचेल चालूच आहे पण त्याची समुद्राला आणि मलाही कसली आली तमा. तो आपला मस्त आहे आपल्याच विशालकाय अस्तित्वात रमलेला. त्याला ना शब्दांच्या कुबड्यांची गरज ना कुणाच्या सहानुभूतीची. आपलं अस्तित्व तो आपल्या असण्यातूनच सतत प्रकट करत असतो. समुद्रकिनारी मलाही एकदम विशालकाय झाल्यासारखं वाटतं, या अफाट निसर्गाचा एक भाग असल्यासारखं वाटतं, आपलं असणं सार्थकी लागल्यासारखं वाटतं. आपले सगळेच प्रश्न अगदी लहान वाटायला लागतात. संकुचित, क्षुद्र विचारांना जागाच उरत नाही मनात. ते उदात्त भावनांनी ओसंडून वाहतं. प्रश्नसुद्धा मोठे मोठे पडू लागतात आणि तशाच उदात्त कल्पनाही सुचायला लागतात.
डायरीच्या पानातून (दि. २ जून २०१५ )
-----------------------------------------
नेहमीसारखीच एकाकी रात्र हळूच उतरलीय. संधिप्रकाशाला मागे सारून आत्ता माझ्या समोर तिने सगळ्या शहराला आपल्या काळोख्या मिठीत घेतलंय. घरोघरी, रस्तोरस्ती, गल्लोगल्ली बल्ब, ट्यूबलाईट्स पेटायला लागलेत. प्रवासी पक्षांचे थवे आपल्या वाटेवर मार्गस्थ झालेले दिसतायत. निरव असा मंदसा वारा हळूच वाहतोय. वाऱ्याचा तो स्पर्श डोळे आणि कान यापलीकडे असलेल्या आपल्याच असण्याची जाणीव करून देतोय. लाटांच्या गाजांनी सगळा आसमंत निनादून टाकलाय. वर आकाशात चांदण्यांच्या गर्दीतून चंद्रबिंब डोकावातंय. दूर एक विमान हळूच खाली उतरतंय अगदी समुद्रपक्षी पाण्यावर उतरावेत तसं. आणि मी इथे समुद्रकिनारी या सगळ्यांचा आस्वाद घेत बसलोय मस्त.
मागे रस्त्यावर वाहनांची रेलचेल चालूच आहे पण त्याची समुद्राला आणि मलाही कसली आली तमा. तो आपला मस्त आहे आपल्याच विशालकाय अस्तित्वात रमलेला. त्याला ना शब्दांच्या कुबड्यांची गरज ना कुणाच्या सहानुभूतीची. आपलं अस्तित्व तो आपल्या असण्यातूनच सतत प्रकट करत असतो. समुद्रकिनारी मलाही एकदम विशालकाय झाल्यासारखं वाटतं, या अफाट निसर्गाचा एक भाग असल्यासारखं वाटतं, आपलं असणं सार्थकी लागल्यासारखं वाटतं. आपले सगळेच प्रश्न अगदी लहान वाटायला लागतात. संकुचित, क्षुद्र विचारांना जागाच उरत नाही मनात. ते उदात्त भावनांनी ओसंडून वाहतं. प्रश्नसुद्धा मोठे मोठे पडू लागतात आणि तशाच उदात्त कल्पनाही सुचायला लागतात.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा