पृष्ठे

शुक्रवार, २० फेब्रुवारी, २०१५

उद्या

चला रात्र झाली, निरव शांतता सगळीकडे पसरली आणि मनाचे आवाज ऐकू येत आहेत. असं इअरफोन कानात टाकून लिहायचा योग बऱ्याच दिवसांनी आलाय. वेळ नव्हता असं नाही, इच्छा नव्हती असंही नाही पण लिहायला जी एक उर्मी लागते ती नव्हती. असो. 

आयुष्यात उद्या आहे म्हणून आज आनंद आहे. कारण उद्याच्या बळावर आज आशा जिवंत आहे आणि नुसती जिवंतच नाही तर तिला स्वप्नांचे धुमारेही फुटलेले आहेत. हे असं स्वप्नं पाहणं जिवंत असल्याचं लक्षण आहे, नाही का? एक विचार किंवा एक इच्छा, मग एक आशा, मग भव्य स्वप्नं, आणि मग त्यांची पूर्ती किंवा त्यांचा चक्काचूर आणि मग अजून एक नवा विचार हेच तर आयुष्य. 

शुक्रवार, १३ फेब्रुवारी, २०१५

गर्दी

"क्लासमेट"मध्ये एक डायलॉग आहे: "गर्दीत… प्रत्येक कॉलेजमध्ये गर्दीत पोरं नसतात का? स्कॉलर नसलेली, कला बिला न येणारी, पोरी पटवायची फक्त इच्छा असलेली… तशातलाच एक". मला तर हे आपलंच वर्णन वाटतंय. अजून बऱ्याच जणांना तसं वाटत असणार. आम्हीही असेच गर्दीतले एक. तेव्हा आणि आताही. पण गर्दीतून बाहेर येण्याचा अट्टाहास मात्र मुळीच नाही. कारण गर्दीला चेहरा नसला तरी गर्दीतल्या प्रत्येकाला तो असतोच. गर्दीतही प्रत्येक जण आपलं स्वतःचं एक विश्व जपतो, स्वतःचं अस्तित्व बाळगतो.  आणि मला म्हणाल तर लक्षवेधी असण्यापेक्षा गर्दीत मिसळून जाणंच छान वाटतं.    

आमच्यासारख्या गर्दीतल्या पोरांच्या काही सवयी असतात… स्वभावच म्हणा हवं तर. आम्ही मुद्दामहून नजरेत भरेल असं काहीही कधीही करत नाही. आमचं बरंच काही मनातल्या मनातच चालू असतं. कुणी म्हणजे अगदी कुणीही अगदी एक टक आमच्याकडे पाहत असेल तर आम्हांला अस्वस्थ वाटायला लागतं. या अशा स्वभावामुळेच गर्दीत सुरक्षित वाटतं. खरं म्हणजे गर्दी ही आमच्यासाठी सुरक्षा कवच असते. 

शुक्रवार, ६ फेब्रुवारी, २०१५

आशा निराशेच्या हिंदोळ्यावर माणसाला कसं हेलकावत ठेवायचं ते नियतीला अगदी बरोब्बर कळतं. 'आता आपली नाव बुडून पार रसातळाला जाणार' असं वाटत असतानाच दूर कुठेतरी एखादं बेट धुसरसं दिसायला लागतं आणि मग आपण पंचप्राण एकवटून त्या दिशेने जायला लागतो. पण तिथे पोहचल्यावर मात्र 'यापेक्षा आधीची परिस्थिती काय वाईट होती' अशी अवस्था होते. नियतीने आपला डाव खेळलेला असतो.