बाकी शून्य -३

प्रिय, 

असं म्हणतात आपलं दुःख हे आपल्यापुरतंच ठेवावं. हेच केलंय आतापर्यंत. पण मनात एवढं दुःख, एवढ्या वेदना दाटल्यात की ते रितं केल्याशिवाय पुढे येणाऱ्या दुःखांना तोंड देता येणार नाही. मला कुणाची सहानुभूती मुळीच नकोय. फक्त ऐकून घेणारी एक व्यक्ती हवी आहे. तुला कदाचित माझ्या दुःखांची दाहकता जाणवणारही नाही. 

आपल्या स्वप्नांचा चक्काचूर झालेला तू पहिला आहेस का? मी  पहिला आहे. एकदा नाही तर अनेकदा. किंबहुना माझी सगळी स्वप्ने प्रत्येक वेळी धुळीस मिळाली आणि त्या प्रत्येक वेळी मी मोठ्या आशेने पुन्हा उभा राहिलो. संघर्ष करायला. नव्या स्वप्नांना उराशी घेऊन पुन्हा चालत राहिलो. प्रत्येक वेळी. पण सगळं संपलंय आता. निराशेच्या भयाण गुहेत उभा आहे मी . एकटाच वाट चालत उजेडाचा माग घेत इथवर आलो आहे. आता त्राण राहिले नाहीत शरीरात आणि आशाही उरली नाही मनात. तरीही असा निराशेच्या घनघोर अंधारात कित्येक पावले चाललो. पण आता मात्र नाही चालवत. बस्स झालं हे सगळं. नियतीला जे हवंय ते होऊ दे. तिच्यावरच सोपवलंय आता प्रारब्ध. मनगटातला जोर हा असा ओसरतो हे माहित असतं तर एवढा उद्व्याप केलाच नसता. तळहातावरच्या रेषा इतक्या बलदंड असतात हे माहित असतं तर स्वतःच्या वाटा बाहेर शोधण्याऐवजी तळहातावरच्या रेषांनाच वाटा बनवून चाललो असतो. 

बाकी शून्य 

बाकी शून्य - २

प्रिय, 

कधी कधी जेव्हा आपण अगदी निराश अगदी उदास असतो तेव्हा एखादा चित्रपट, एखादं गाणं, एखादी सुंदर आठवण, एखादा फोटो आपल्याला एकदम ताजंतवानं करून टाकतात. एखादा विचार आपल्यामध्ये उमेद निर्माण करून जातो. सगळंच बदलल्यासारखं वाटतं. ढग जाऊन अगदी स्वच्छ सूर्यप्रकाश पडल्यावर जो आनंद होतो तसंच काहीसं वाटतं. मी आता तसंच काहीतरी अनुभवत आहे. संध्याकाळी खूप डिप्रेस व्हायला झालं होतं पण मग काही गाणी ऐकली आणि कसे कुठून अगदी सकारात्मक विचार डोक्यात उगवायला लागले कुणास ठाऊक सगळा आसमंत उत्साहाने भरून गेला. आपण आहोत, हे जग आहे ही जाणीवच एकदम एक्सायटिंग आहे, नाही का? हे असं का होतं? 

असो. अजून एक गोष्ट म्हणजे उद्या घरी जायचंय. त्याचा आनंदही आहे. प्रवासाचा आनंद आहे. मला प्रवास भयंकर आवडतो. पण उद्यापेक्षा आजचा दिवस विशेष. कारण आजच्या दिवसाला उद्या आहे ज्याच्या गर्भात आनंद दडलाय. पण उद्यासाठी उमेद कुठून आणावी? कारण परवा काय हे अनिश्चित आहे. अनिश्चिततेच्या गर्भात काय आहे कुणास ठाऊक? पण मला त्याची पर्वा नाही आता. आता मी खूष आहे. 

बाकी शून्य 

बाकी शून्य -१

प्रिय,

खूप खूप काही सांगायचंय तुला. पण मला जे वाटतंय ते शब्दांत कितपत मांडता येईल माहित नाही. काही विचार, काही गाणी, काही सुगंध, काही आठवणी आपल्याला देहातीत घेऊन जातात असं तुला कधी वाटलंय का? मला ते आताशा वारंवारच वाटायला लागलंय. किंबहुना वर्तमानापासून दूर कुठेही जावंसं वाटतंय. कदाचित आता वर्तमानात मन रमत नाही म्हणून असेल. भविष्याचा वेध घेण्याचा मी प्रयत्न करत नाही कारण त्याची शाश्वती नाही.  काळाबरोबर माणूस किती बदलतो, नाही का? दुःख पर्वताएवढे झेलून माणूस प्रगल्भ होतो का? की अजूनच हळवा होतो? असो. जरा थकवा आला होता म्हणून हा पत्रप्रपंच. थकवा आला कि मग मनसुद्धा उदास होतं, नाही का? तसंच झालंय माझं अन त्यात ही अंधारी रात्र. काळोख दिसतोय सगळीकडेच. पण मी अजून आशा सोडली नाही हेच तुला सांगायचंय. लढण्याची उमेद अजून मनात आहे. शेवटच्या श्वासापर्यंत संघर्ष करायची माझी तयारी आहे. त्या सूर्योदयाच्या एका सोनेरी क्षणासाठी ही रात्रच काय अशी अंधारलेली युगेयुगे संघर्ष करायची माझी तयारी आहे. फक्त तू माझ्या पाठीशी राहा म्हणजे मला लढताना एकटं वाटणार नाही. 

बाकी शून्य