डायरीच्या पानातून

------------------------------

(दि. १० सप्टेंबर २०१२) 

------------------------------

काही वेळापूर्वीच ढग आले, हवेतला कोरडेपणा जाऊन थोडासा दमटपणा आला, वारा वाहायचा थांबला, ढग एक एक करून आकाशात गर्दी करू लागले मग झाकोळून आलं-अगदी अंधारून-आणि सर्वांनी मिळून एकच ठराव संमत केला. त्याच्या जल्लोषात सर्वांनी कडकडाट केला आणि एकच वर्षाव सुरु झाला. आता लहान मोठे थेंब वेगाने जमिनीवर येत आहेत. बाणांच्या वर्षावासारखे. झाडांना,त्यांच्या आश्रयाला असलेल्या पक्ष्यांना, पानांना, गवताच्या पात्यांना, फुलांना, घरांना, रस्त्यांना, वाटांना, त्यावरून येणाऱ्या-जाणाऱ्या लोकांना अगदी सर्वांनाच चिंब चिंब भिजवून ते थेंब जमिनीवर ओघळत आहेत. सृष्टीला न्हाऊ घालत आहेत. चैतन्याचाच वर्षाव हा. झाडांच्या ढाली फुटून गेल्या आहेत. त्याखाली आश्रय घेतलेली माणसे आता दुसरा आश्रय शोधत आहेत. होस्टेलच्या गच्चीवर स्वैर संचार करणारी माकडं बिचारी आपल्या पिलांसहित कुठे लपून बसली कुणास ठाऊक. galleryला असलेल्या लोखंडी गजांच्या खाली थेंबांची एक रंगच तयार झाली आहे. पलीकडचा निसर्गाचं त्यांत सूक्ष्म प्रतिबिंब दिसतंय. हवेत मस्त गारवा आलाय. होस्टेलच्या पटांगणात असलेली सगळी झाडे पाणी पिऊन तजेला आल्यासारखी दिसतायत. जिकडे पाहावं तिकडे हिरव्याच हिरव्या रंगाच्या छटा. मध्येच कुठे कुठे पिवळा रंग डोकं वर काढून जणू निसर्गाच्या प्रगल्भतेची साक्षच देतोय. एकदम प्रसन्न वाटतंय. 

डायरीच्या पानातून

-----------------------------------------------

डायरीच्या पानातून (दि. १६ डिसेंबर २०१२)

-----------------------------------------------

सकाळी लवकर उठण्याच्या आमच्या मनसुब्याला आमच्या जागरणाने सुरुंग लागत आहे. कितीही उशिरा झोपलो तरीही आम्ही पाचचा गजर लावतो कारण झोपताना आमचा आमच्यावर पूर्ण विश्वास असतो. पण जसे आम्ही निद्रेच्या कवेत जातो तसे आम्ही आमचेही राहत नाही. मग कधी गजर वाजून वाजून कंटाळतो किंवा कधी आम्ही त्याचं तोंड बंद करतो. आणि परत आपल्या पोजमध्ये. आणि सकाळी वेळही जास्तच वेगाने धावायला लागतो. घड्याळात पहिले तर सात अन पाच मिनिटांनी उठून पाहतो तर आठ, अजून काही मिनिटे आणि साडेनऊ!!! मग काय पुन्हा एकदा पराभव. मग उद्या लवकर उठण्याचा निर्धार त्याच क्षणी होतो...अन त्या दिवसाचा रहाटगाडा चालू होतो.