"क्लासमेट"मध्ये एक डायलॉग आहे: "गर्दीत… प्रत्येक कॉलेजमध्ये गर्दीत पोरं नसतात का? स्कॉलर नसलेली, कला बिला न येणारी, पोरी पटवायची फक्त इच्छा असलेली… तशातलाच एक". मला तर हे आपलंच वर्णन वाटतंय. अजून बऱ्याच जणांना तसं वाटत असणार. आम्हीही असेच गर्दीतले एक. तेव्हा आणि आताही. पण गर्दीतून बाहेर येण्याचा अट्टाहास मात्र मुळीच नाही. कारण गर्दीला चेहरा नसला तरी गर्दीतल्या प्रत्येकाला तो असतोच. गर्दीतही प्रत्येक जण आपलं स्वतःचं एक विश्व जपतो, स्वतःचं अस्तित्व बाळगतो. आणि मला म्हणाल तर लक्षवेधी असण्यापेक्षा गर्दीत मिसळून जाणंच छान वाटतं.
आमच्यासारख्या गर्दीतल्या पोरांच्या काही सवयी असतात… स्वभावच म्हणा हवं तर. आम्ही मुद्दामहून नजरेत भरेल असं काहीही कधीही करत नाही. आमचं बरंच काही मनातल्या मनातच चालू असतं. कुणी म्हणजे अगदी कुणीही अगदी एक टक आमच्याकडे पाहत असेल तर आम्हांला अस्वस्थ वाटायला लागतं. या अशा स्वभावामुळेच गर्दीत सुरक्षित वाटतं. खरं म्हणजे गर्दी ही आमच्यासाठी सुरक्षा कवच असते.
आमच्यासारख्या गर्दीतल्या पोरांच्या काही सवयी असतात… स्वभावच म्हणा हवं तर. आम्ही मुद्दामहून नजरेत भरेल असं काहीही कधीही करत नाही. आमचं बरंच काही मनातल्या मनातच चालू असतं. कुणी म्हणजे अगदी कुणीही अगदी एक टक आमच्याकडे पाहत असेल तर आम्हांला अस्वस्थ वाटायला लागतं. या अशा स्वभावामुळेच गर्दीत सुरक्षित वाटतं. खरं म्हणजे गर्दी ही आमच्यासाठी सुरक्षा कवच असते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा