हिवाळ्यातली सुंदर सकाळ. मी आपला मुक्तपणे बाईकवरून भटकायला निघालोय. काळसर पायघडीसारखा लांबवर पसरलेला काळा रस्ता. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला पहुडलेली हिरवी शेतं आणि सगळ्या परिसरावर हळूच पसरलेली धुक्याची निळसर चादर. नुकतीच रात्रीच्या निद्रेतून जागी झालेली चराचर सृष्टी. रस्त्याच्या त्या टोकाला उगवणारा लालसर सूर्य आणि झाडांच्या लांबच लांब पडलेल्या फिकट सावल्या. अंगाला झोंबणारे थंड हवेचे झोत. हा प्रवास असाच चालू राहावा असं वाटतंय. कुठे जायचं ते मात्र काही माहित नाही. पण संध्याकाळ व्हायच्या आत घरी परत जायचंय एवढं मात्र निश्चित. मी आपला निवांतपणे चाळीसच्या स्पीडने चाललोय. या रस्त्याला मैला-मैलावर अनेक फाटे फुटतात आणि मग कोणता मार्ग निवडावा हे काळात नाही. सगळेच मार्ग चोखाळावेसे वाटतात पण ते शक्य नाही. या मार्गांपैकी एक मार्ग निवडताना खूप घालमेल होते कारण बाकीचे मार्ग आपले नव्हेत हि वेदना त्यात असते. कुठला एक मार्ग निवडण्यापेक्षा पुढच्या मैलावर असे अनेक फाटे आहेत हेच फार सुखावह असत. कारण 'अनेक पर्याय आपल्याला खुले आहेत' ही भावना त्यामागे असते. एखादा रस्ता निवडला की परत फिरून दुसरा रस्ता निवडणं एक तर अशक्य किंवा अवघड. आयुष्याचंही असंच असतं, नाही का? आपल्यासमोर अनेक पर्याय उपलब्ध आहेत याचा आनंद फार असतो, पण जेव्हा उपलब्ध पर्यायांमधून एक निवडण्याची वेळ येते तेव्हा मात्र घालमेल होते. 'आपण चुकत तर नाही ना' असं सतत वाटत राहतं. कारण एकदा का तुम्ही एक पर्याय निवडला कि तो कायमचा तुमच्या पुढच्या आयुष्याशी जुळतो मग तिथून माघारी फिरणे अवघड. कधी कधी आपण निवडलेल्या पर्यायापेक्षा बाकीचे सगळेच पर्याय चांगले वाटायला लागतात आणि दुःखाची गोष्ट म्हणजे ते खरंच तसं आहे का हे मात्र आपल्याला कधीच कळत नाही.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा