आपलं मन किती विचित्र असतं ना, लहान मुलासारखं. जे आपल्याजवळ नाही तेच नेमकं त्याला हवं असतं. म्हणजे त्याला सतत काहीतरी हवंच असतं. कधी गर्लफ्रेंड, कधी पैसा, कधी stability , तर कधी काही वेगळं. ही यादी कधीही न संपणारी आहे. पण कधी कधी आयुष्यात असे काही क्षण येतात जेव्हा आपलं मन थकून जातं, खेळून दमलेल्या लहान मुलासारखं. मग अशा वेळी त्याला काहीही नको असतं. हवा असतो तो पाठीवरून फिरणारा मायेचा हात आणि थोडीशी विश्रांती, जेणेकरून ते पुन्हा धावायला सज्ज होईल. आणि अशा क्षणीच realise होतं कि हि सगळी धावपळ कशासाठी, नेमकं कशाच्या मागे जात आहोत आपण हेच आपल्याला माहिती नाही. मला जेव्हा मला आयुष्यात नेमकं काय हवंय असा प्रश्न पडतो तेव्हा माझ्याकडे एकच उत्तर असतं- समाधान. पण ते कसं मिळेल हेच माहिती नसतं. सगळ्यांचं असंच असतं बहुतेक. computer science च्या भाषेत असल्या प्रोब्लेम्सना NP complete प्रोब्लेम्स म्हणतात. आयुष्यात असे बरेच NP complete प्रॉब्लेम्स असतात. काळाच्या ओघात आपल्याला त्यांची उत्तरंही मिळत जातात. पण आयुष्यातले सगळेच प्रश्न सोडवायचे नसतात. काही सोडून द्यायचे असतात. कारण आयुष्य म्हणजे फक्त प्रश्नांची उत्तरं देणं नव्हे तर कोणते प्रश्न सोडवायचे आणि कोणते सोडून द्यायचे हे शिकणं होय.
Khup Chan!
उत्तर द्याहटवा