(एक जुनी पोस्ट … तशीच पडून होती… म्हटलं चला प्रकाशित करूया… हे यासाठी सांगितलं की हे वाचून बरेच जण मी आता डिप्रेस झालो असा निष्कर्ष काढतात. असो. )
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
काही नाही हो, चालू आहे कसंतरी रडत पडत जगणं. आयुष्यात असतंच काय वेगळं? रोजचं तेच ते. कधी ते चांगलं वाटतं, कधी रटाळ, तर कधी तेच बोजड वाटतं. आपण असे कोण लागून गेलो जेणेकरून आपल्या आयुष्यात काहीतरी एक्साईटींग घडेल. असंच असतं आयुष्य हे स्वीकारायला हवं. आयुष्याशी तह केला कि सगळं एकदम सोप्पं होऊन जातं. उगाच बंडखोरीच्या भानगडीत पडलं की ना स्वतःला चैन ना इतरांना. आपल्या मर्यादा ओळखल्या की अवास्तव अपेक्षांचे चटके बसत नाहीत. खरं म्हणजे केव्हा तरी एखादी वेळ येते जेव्हा मन बंडखोर होतं पण ती बंडखोरी नेहमीच परवडते असं नाही. एखाद्या वेळी हातीची शस्त्रे मुकाट्याने खाली ठेवली म्हणजे शांती मिळते. पांढरे निशाण जिंदाबाद.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
काही नाही हो, चालू आहे कसंतरी रडत पडत जगणं. आयुष्यात असतंच काय वेगळं? रोजचं तेच ते. कधी ते चांगलं वाटतं, कधी रटाळ, तर कधी तेच बोजड वाटतं. आपण असे कोण लागून गेलो जेणेकरून आपल्या आयुष्यात काहीतरी एक्साईटींग घडेल. असंच असतं आयुष्य हे स्वीकारायला हवं. आयुष्याशी तह केला कि सगळं एकदम सोप्पं होऊन जातं. उगाच बंडखोरीच्या भानगडीत पडलं की ना स्वतःला चैन ना इतरांना. आपल्या मर्यादा ओळखल्या की अवास्तव अपेक्षांचे चटके बसत नाहीत. खरं म्हणजे केव्हा तरी एखादी वेळ येते जेव्हा मन बंडखोर होतं पण ती बंडखोरी नेहमीच परवडते असं नाही. एखाद्या वेळी हातीची शस्त्रे मुकाट्याने खाली ठेवली म्हणजे शांती मिळते. पांढरे निशाण जिंदाबाद.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा